ஃபாஸ்ட்ஃபுட் - பர்கர், மேரி ப்ரவுன் வகையறாக்கள் அல்ல

ஃபாஸ்ட் ஃபுட்இற்கு இப்படி ஒரு பொருள் சென்னையில் கிடைக்கும் என்பதை அந்த வார்த்தையை உருவாக்கிய அமெரிக்கர்கள் இன்னும் அறிந்திருக்கமாட்டார்கள். சைவம் - அசைவம் போல இதுவும் எப்படியோ ஆகிவந்துள்ளது. 70களில் ஏன் 80கள் வரையிலும் 'சென்னை ஃபாஸ்ட் ஃபுட் கடைகள்' பிரபலமாகவில்லை. புறநகரில் பேருந்து நிலையங்களிலும், இரயில் நிலையத்தையும் பிரதான சாலையையும் இணைக்கும் கிளைச்சாலைகளிலும் இரண்டு கரண்டிகளால் தோசைக்கல்லில் தாளம் போட்டு கொத்து பரோட்டா போட்ட இரவுக் கடைகள் ஃபாஸ்ட் ஃபுட் கடைகளாக பெயர் மாற்றம் செய்யப்பட்டு பெருநகருக்குள் வந்த வரலாற்றைப் புரட்டிப் பார்த்தால் ஃப்ரிக்கனாமிக்ஸ் எழுதவேண்டியிருக்கும்.

முதலில் நடந்தது பிரியாணிப் புரட்சி. அலுமினிய சட்டியில் செய்தித்தாளைச் சுற்றி சணல் கயிறு கட்டி, அளவுத் தட்டால் ஒலியெழுப்பி கால், அரை, முழுசு என சிக்கன் பிரியாணி போடத்துவங்கினார்கள். தடிமனான 'யேரா' கண்ணாடிக் குவளையில் குளிர்நீருடன், மைக்கா ஒட்டப்பட்ட மேசை மேல், வெள்ளை பீங்கான் தட்டில் சாப்பிடுவதுதான் பிரியாணி என்றிருந்த நிலை மாறி, சந்துக்கு சந்து அலுமினிய சட்டிகள் ஒலியெழுப்பி ஸ்டெயின்லெஸ் ஸ்டீல் தட்டில் பிரியாணி சாப்பாடு கையேந்தி பவனாகியது. அப்படி உருவாகிய கையேந்தி பவன்கள் மெதுவாக ப்ராண்ட் பெயர் சொல்லும் அளவிற்கு வாணியம்பாடி, எம்.எஸ்.வாணியம்பாடி, தலப்பாக்கட்டு என்று வளர்ந்தன. இவை ப்ராண்ட் பெயர் பெறுவதற்கு முன்பே, பிரியாணி சட்டிகளுக்குப் போட்டியாக, பரோட்டா மாஸ்டர், தோசைக்கல் இத்தியாதிகளுடன் பெருநகர் - புறநகர் இரண்டும் இணையும் இடங்களில் ஃபாஸ்ட் ஃபுட் கடைகள் குடைவிரிக்கத் துவங்கின.

ஃபாஸ்ட் ஃபுட்டின் பொருளை மாற்றியதைப் போல, இந்தக் கடைகள் 'ஈட் அவுட்'இன் பொருளையும் மாற்ற முயற்சி செய்தன என்றால் சென்னையை அறியாதோர் நம்பமாட்டார்கள். கையேந்தி பவன்களில் அவ்வப்போது ராஜ்தூத்களும், ஜாவாக்களும், யெஸ்டிக்களும் நிற்கத் துவங்கியதால் கொஞ்சம் தகுதியை உயர்த்திக்கொள்ள மடக்கு நாற்காலிகளும் மேசைகளும் போடப்பட்டு ஈட் அவுட்டானது. ஃப்ரடு ரைசிற்காக நான்-க்வாங் செல்லவேண்டிய அவசியமில்லாமல் நம்மூர் மாஸ்டரே ஏகப்பட்ட முட்டைகோசுத் துண்டுகளையும் மிளகையும் போட்டு, ஞெஞ்ஞேமுஞ்ஞே சுவையில் சாசையும் தர, வியாபாரம் சூடுபிடிக்க, ஈட் அவுட்டிற்கு அவசியமில்லமற்போனது. அப்படியே 'ஈட் இன்'ஆனது, அதாவது, கூரைக்குள் அமர்ந்து சாப்பிடலாம். ஹோட்டலுக்கும் சற்றே குறைந்த தரத்தில் மேசை நாற்காலிகளோடு ஃபாஸ்ட் ஃபுட் ஹோட்டல்களானது (கவனிக்க, ரெஸ்டாரண்ட் அல்ல). இன்றைக்கு ஃபாஸ்ட் ஃபுட் பெயர் கொண்ட கடைகள் இல்லாத பகுதிகளே சென்னைக்குள் இல்லையெனலாம்.

சமையல் செய்யும் இடமும், பாதி வெந்த உணவு வகைகளைப் பரப்பி வைக்கப்பட்டிருக்கும் இடமுமாகச் சேர்ந்து சாப்பிடும் இடத்தைவிடவும் பெரிதாக இருக்க வாய்பு உண்டு. கோல் வைத்து அளந்து பார்த்தாலும் இதனினும் சாப்பிடும் இடம் அத்தனை பெரிதாக இருக்காது. கண்ணாடிபெட்டிக்குள் குழல் விளக்கு ஒளியில் பாதி வறுத்த கோழி இறைச்சி தொங்கிக்கொண்டிருக்கும். அது சிகப்பாக வறுத்தெடுக்காமல், சிகப்பு வண்ணம் பெறவேண்டி கேசரி துகள் தடவப்பட்டு வறுத்த கோழி இறைச்சி. மாஸ்டருக்கு வலப்புறம் முட்டைகள் அடுக்கடுக்காக வைக்கப்பட்டிருக்கும். ஸ்டெயின்லெஸ் ஸ்டீல் தொழில் இவர்களால் வளர்ந்துவிட்டதோ என்னும் சந்தேகம் வருமளவிற்கு இழைத்து செய்யபட்ட மேசைகளில் முட்டைகோசுச் சீவல்கள் குவியலாகக் கிடைக்கும். கிலோ ரூ.220ற்கு விற்கப்படும் ஆட்டிறைச்சி தொடர்பான உணவு வகைகளில் உடன் போடப்படும் ஆபத்பாந்தவன் கிலோ ரூ.15ற்கு விற்கப்படும் முட்டைக்கோசுதான்.

[பீஃப் பிரியாணி பீஃப் பிரியாணி டொண்டி ருப்பீஸ் ப்ளேட்டு
மட்டன் போட்டா கட்டாது'பா ஒன்ஃபாட்டி ரேட்டு - என கானா வரி எழுதியபோது, ஆட்டிறைச்சி கிலோ ரூ.140. இப்போது ரூ.220. த.தொ.நு.வியலாரை சாத்த நினைப்பவர்கள் சாத்திக்கொள்ளலாம் :-)))]



வடமாநிலத்தில் தயாரான வாயு அடுப்பு சதா எரிந்துகொண்டிருக்கும். தலைக்கறியானாலும், கோழிக்கறியானாலும் பரிமாறுமுன் மறுசூடு செய்வது ஒரே சட்டியில்தான். சொல்லும் வகைக்கேற்ப சரியான சுவைக்கு உத்தரவாதம் உண்டு. ஆனாலும், அதற்கு முன் செய்யப்பட்ட உணவு வகையின் வாசம் சட்டியிலிருந்து ஒட்டிக்கொண்டு இதிலும் வரத்தான் செய்யும். சமைக்கும் சட்டியை மாற்றும் சில வசதியான ஃபாஸ்ட் ஃபுட் கடைகளும் உண்டு. எத்தனை வசதியான கடையாக இருந்தாலும், ஐம்பது ரூபாய்க்குள் ஒரு ஆள் மாமிச உணவு சாப்பிடலாம். பெர்முடா அணிந்த ஓரிரு வாலிபர்கள் சாப்பிட்டுக்கொண்டிருப்பார்கள். முரட்டுத் தனமான தோற்றமுள்ள யாராவது ஒருவராவது நாம் கடையில் நின்றிருக்கும்போது வந்துசெல்வார். இரண்டு மூன்று இருசக்கர வாகங்கள் சொல்லிவைத்தாற்போல் தாறுமாறாக நிறுத்தப்பட்டிருக்கும். பெட்டிக்கடை இதன் அருகில் அவசியம் இருக்கும். கிங்ஸும், மென்டோ ஃப்ரஷ்ஷும், நிலக்கடலை உருண்டைகளும் கிடைக்கும்.

முப்பதாண்டுகளுக்கு முன் புறநகர் பேருந்து நிலையங்களிலிருந்த இரவுக் கடைகள் நகருக்குள் வந்து சீனமும் இல்லாமல், மொகலும் இல்லாமல், செட்டிநாடும் இல்லாமல், இவையனைத்தும் கலந்த ஏதோ புதிய சுவையை மக்களுக்கு தந்துகொண்டு, மைக்கா மேசை உணவகங்களின் விலைக்கு சற்றே குறைவான விலையில் தங்கள் சந்தையை அமைத்துக்கொண்டு, தங்கள் வழியில் வெற்றிநடை போட்டுக்கொண்டிருக்கின்றன.

இதுவரையில் நீங்கள் ஃபாஸ்ட் ஃபுட் கடையில் சாப்பிடாதவராக இருந்தால், ஒரு ஃப்ரைடு ரைஸாவது வாங்கிச் சென்று சாப்பிட்டுவிடுங்கள். அது சென்னையின் இன்னொரு சுவையை உங்களுக்கு அறிமுகப்படுத்தும். சுத்தமான சாகபட்சண நண்பர்கள் மட்டும் இதனைத் தவிர்த்தல் நலம்.

அன்புடன்
ஆசாத்