என்.ஆர்.ஐ.களுக்கான வாக்குரிமை

வெளிநாடு வாழ் இந்தியர்களுக்கு, அதிலும் குறிப்பாக அரபு நாடு வாழ் இந்தியர்களுக்கு வாக்குரிமை அளிப்பது குறித்து பிரதமர் பேசியுள்ளார். அது தொடர்பாக எனது கருத்துகள்.


என்.ஆர்.ஐ.யா? ஓ.சி.டபுள்யூ.வா?:

அரபு நாடுகளில் வேலைசெய்யும் இந்தியர்கள் தங்களை என்.ஆர்.ஐ.களாக நினைத்துக்கொள்வதில் தர்க்கப்படி தவறேதும் இல்லையென்றாலும், உண்மையில் மற்ற நாடுகளில் வசிக்கும் என்.ஆர்.ஐ.களுக்கும் அரபு நாடுகளில் வசிப்பவர்களுக்கும் வித்தியாசம் உள்ளது.

அரபு நாடுகளைப் பொறுத்தவரையில் அனைத்து வெளிநாட்டவரும் வேலை செய்ய வந்திருப்பவர்களே. ஏதாவது நிறுவனத்தின் / தனிப்பட்ட முதலாளிகளின் / அரசின் சார்பில் வழங்கப்படும் 'வேலை வாய்ப்பு விசா'தான் வெளிநாட்டவர் அரபு மண்ணில் தங்கியிருப்பதற்கான உரிமையை அளிக்கிறது. தூதரக அதிகாரிகள், தூதரகங்களில் பணிபுரிவோர், அரசு விருந்தினர், இத்தியாதிகள் நீங்கலாக, வேலைசெய்வோர் அனைவருக்கும் இது பொருந்தும்.

அமீரகத்தில் முதலீட்டாளர்களுக்கு 'தங்கும் உரிமம்' வழங்கப்படுகிறது, அவ்வளவே. மற்றபடி, வேலைசெய்வோர்க்கு சிங்கப்பூரில் இருப்பதுபோன்ற பி.ஆர். சமாசாரங்கள் இங்கே கிடையாது. அரபு நாட்டின் குடிமகனாகவோ, நிரந்தரமாகத் தங்கும் உரிமம் பெற்றவராகவோ ஆகிவிடக்கூடிய வாய்ப்பு முற்றிலும் கிடையாது.

இப்படியிருக்கையில், அமீரகத்தில் 'ஃப்ரீ ஹோல்ட் ப்ராப்பர்ட்டீஸ்' எனப்படும் அசையாச் சொத்துகளில் முதலீடு செய்யும் மிகமிகச் சொற்பமான இந்திய முதலீட்டாளர்களை விடுத்துப் பார்த்தால் பெருவாரியான இந்தியர்கள் வேலை வாய்ப்பு விசாவைத் தாங்கி பணியில் இருப்பவர்கள். இவர்கள் தங்களைத் தாங்களாகவோ, இந்திய அரசு அழைக்கும் முறைப்படியோ என்.ஆர்.ஐ. என அழைத்துக்கொண்டாலுமே உண்மையில் அனைவரும் வெளிநாடு வாழ் ஒப்பந்தப் பணியாளர்கள் (ஓவர்சீஸ் காண்ட்ராக்ட் வொர்க்கர்ஸ்).


வாக்குரிமை:

வெளிநாட்டிலிருந்து அனுப்புகின்ற பணத்திற்கான வருமான வரியைச் செலுத்தவேண்டாம் என்கிற விதிவிலக்கைத் தவிர, இந்தியாவில் இருப்பவர்களுக்கும் என்.ஆர்.ஐ.(ஓ.சி.டபுள்யூ.)களுக்கும் வேறெந்த வித்தியாசமும் தற்போது கிடையாது. வெளிநாட்டில் சம்பாதித்து இந்தியாவுக்கு அனுப்புகின்ற பணத்திற்கும் வரிகட்டவேண்டும் என்னும் நிலைமையை நாளையே இந்திய அரசு அமல்படுத்தியதென்றால், அரபு நாட்டில் வசிக்கும் இந்தியருக்கும், இந்தியாவில் வசிப்போர்க்கும் எந்த வித்தியாசமும் கிடையாது.

எனவே, இந்தியாவில் வசிப்போர்க்கும், அரபு நாடுகளில் வேலை செய்வோர்க்கும் வாக்குரிமையில் எந்த வித்தியாசமும் இருக்கவும் வாய்ப்பில்லை.

அரபு நாட்டில் வேலை செய்தாலும், வாக்காளர் அடையாள அட்டைக்கான செயல்முறைகள் நடக்கும்போது இந்தியாவில் இருக்கும் வாய்ப்பைப் பெற்று, பிறகு, தேர்தல் சமயத்திலும் இந்தியாவில் இருக்கும் வாய்ப்பு கிடைத்தால், இந்தியக் குடிமகனாக தேர்தலில் வாக்களிப்பதில் ஏதும் சட்டப் பிரச்சனை இருப்பதாகத் தெரியவில்லை.

இதன் அடிப்படையில், இருக்கின்ற வாக்குரிமையை புதிதாதகத் தருவதாகச் சொல்வதுபோன்ற வாசகங்கள் எத்தனை பலமானவை என்பது புரியவில்லை. சரியாகச் சொல்வதென்றால், அரபு நாடுகளில் வசிக்கும் இந்தியர்கள் தேர்தலில் வாக்களிக்கும் வழிமுறையைத்தான் அரசு பரிசீலிக்கின்றதே தவிர, 'வாக்குரிமை' என்னும் பிரச்சனைக்கே இங்கே இடமில்லை என்பது எனது கருத்து.


வாக்களிப்பது யாருக்கு?:

நமது பொதுத் தேர்தல்கள் தொகுதியின் அடிப்படையில் நிகழ்பவை.

அரபு நாடுகளில் வாழும் இந்தியர்கள் வாக்களிப்பதற்கான வழிகளை தூதரகத்தின் மூலமாக அரசு செய்தாலுமே, யார் யார் எந்தத் தொகுதி வேட்பாளருக்கு வாக்களிப்பது என்பதில் பிரச்சனை வரக்கூடும்.

தனது பெயரைத் தூதரகத்தில் பதிவு செய்து வைத்திருக்கும் இந்தியர்கள் ஆயிரங்களில்தான் இருப்பார்கள். பதிவு செய்து வைத்திருப்போர் தவிர மற்றவர்களுக்கும் தூதரகத்திற்கும் உள்ள உறவு, கடவுச்சீட்டைப் புதிப்பிப்பதற்கும், சான்றிதழ்களில் ஒப்பம் வாங்குவதற்கும், பவர் ஆஃப் அட்டார்னி வாங்குவதற்கும்தான்.

ஐந்து வருடங்களுக்கு ஒருமுறையே நிகழும் இந்தத் தொடர்பை வைத்து வாக்காளர் பட்டியலைத் தயாரிப்பதும், தொகுதி வாரியாக வாக்காளர்களைப் பிரிப்பதும் நடக்கக்கூடிய காரியம் அன்று.

இந்தியாவில் கடவுச்சீட்டிற்காக விண்ணப்பம் செய்தபோது வாழ்ந்த முகவரி வேறாகவும், தற்சமயம் இந்தியா சென்றால் வசிக்கக்கூடிய முகவரி வேறாகவும் இருக்க வாய்ப்பு உள்ளது. அப்படி முகவரி மாற்றம் உள்ள இந்தியரை எந்தத் தொகுதிக்கு வாக்களிக்க அனுமதிப்பது என்னும் குழப்பம் தூதரக அதிகாரிகளுக்கு ஏற்படும்.

வெளிநாடு வாழ் இந்தியருக்கென்று தனியாக ஒரு நாடாளுமன்ற வேட்பாளரோ, சட்டமன்ற வேட்பாளரோ தேர்தலில் போட்டியிடாதவரையில் இந்தக் குழப்பத்தை நீக்குவது சிரமம்.

ஏற்கெனெவே இருக்கும் நாடாளுமன்ற, சட்டமன்ற தொகுதிகளுடன் இன்னொன்றைக் கூட்டவேண்டுமா என்பதை அரசு நாடாளுமன்றத்தில் வைத்து விவாதித்து முடிவுக்கு வராதவரையில் யாருக்கு வாக்களிப்பது என்னும் குழப்பம் தீராது. இருபத்தைந்து லட்சம் வாக்காளர்களுக்காக தனித் தொகுதி ஒன்றை உருவாக்கவேண்டுமா என்னும் கேள்வியும் எழலாம்.


தேவைதான் என்ன?

1.
வெளிநாடு வாழ் இந்தியர்கள் வாக்களிக்கும் முறையைக் கொண்டு வருவதில் கவனம் செலுத்துவதற்கு முன், குறிப்பிட்ட அமைச்சகத்தின் சேவைப் பணிகளை முடுக்கிவிடலாம்.

2.
இந்தியாவில் பயிலும் மாணவ மாணவியர்களுக்கு இணையாக இறுதியாண்டுத் தேர்வில் மதிப்பெண்களை எடுப்பதென்பது வெளிநாட்டில் வாழும் மாணவ மாணவியர்க்கு இயலாததாகவே இருக்கின்றது. இதற்கான காரணங்கள் பலவாக இருப்பினும், வெளிநாட்டில் மேல்நிலைப் படிப்பு (+2) படித்தவர்களுக்கு கல்லூரிகளில் ஒதுக்கீட்டை வழங்கலாம்.

(2007 இற்குள் ஒரு சதவீதம் [1%] ஒதுக்கீடு செய்வது கல்வித்துறையிடம் பரிசீலனையில் உள்ளது).

சுயநிதியில் லட்சக்கணக்கில் பணம் செலுத்தி சேரக்கூடிய ஒதுக்கீடு (எம்.ஆர்.ஐ. கோட்டா) இப்போது இருந்தாலுமே அது சாதாரண ஓ.சி.டபுள்யூ.வின் தகுதிக்கு அப்பாற்பட்டது.

3.
கட்டாயச் சேமிப்புத் தொகையை அறிமுகப்படுத்தலாம். கடவுச் சீட்டைப் புதிப்பதை இதனுடன் தொடர்புபடுத்தி சேமிப்பைக் கட்டாயமாக்கலாம்.

(வெளிநாடு வாழ் ஃபிலிப்பினோக்கள் ஒரு சதவீதம் வரி கட்டியிருக்கிறார்களா என்று பார்த்த பிறகே கடவுச்சீட்டு புதுப்பிக்கப்படுகிறது).

இந்திய அரசு கட்டாயமாக்குவது சேமிப்பைத் தானே, வரியை அல்லவே என்பதால் அதிகமான எதிர்ப்புகள் இல்லாமல் அனைவரும் ஒப்புக்கொள்ளக்கூடும்.

4.
வெளிநாடு வாழ் இந்தியர்களின் நலனுக்கென மாநில அளவில் அமைச்சகம் வைத்துக்கொள்வது அந்தந்த மாநில அரசின் விருப்பத்திலேயே உள்ளது.

கேரளாவிலும், ஆந்திராவிலும் இதற்கென்று தனியாக ஒரு துறை உள்ளது போல் தமிழகத்தில் இல்லை. அப்படியல்லாமல் எல்லா மாநிலங்களிலும் இதனைக் கட்டாயமாக்கலாம்.

5.
தூதரகங்களில் கலாசாரம், வணிகம், கடவுச்சீட்டைப் புதுப்பித்தல், சான்றிதழ் வழங்குதல் போன்ற பணிகளுக்கான பிரிவுகள் இருப்பதைப் போல, நலத் திட்டங்களை அறிவித்து அதற்காகவும் ஒரு புதிய பிரிவை அறிமுகப்படுத்தி சேவைகளைத் துவங்கலாம்.

இவற்றால்தான் வெளியே வாழும் இந்தியர்களுக்குப் பலனேயன்றி வாக்களிக்கும் வழிகளை அறிமுகப்படுத்துவதால் ஜனநாயக உரிமையைச் செயலாற்ற வாய்ப்பு கிடைத்தது என்னும் ஒரே ஒரு உணர்வைத் தவிர வேறெந்த நன்மையும் விளையப்போவதில்லை.

அன்புடன்
ஆசாத்