மேடைப்பேச்சும் சில பகிர்தல்களும்

முதலில் ஆசிப் அழைத்தபோது மறுத்தேன். 'பட்டிமன்றத்தில் பேசுகிறீர்களா?'
என்றபோது இப்போதைக்கு அதிலெல்லாம் ஆர்வமற்றவனாக இருக்கிறேன் என்று சொல்லி
'வேண்டாமே' என்றேன், பிறகு இரண்டொரு நாள் கழித்து பேசினால் என்னவென்று
தோன்றியது, 'சரி நான் பேசுகிறேன், நீங்களும் பேசுங்கள்' என்றேன். அவர்
பேச இயலாதென்றும் என்னை மட்டும் பேசுமாறும் பணித்தார்.

'திரைப்படங்கள் படமா? பாடமா?' என்னும் வாதாடுகளத்தில் பாடங்களே என்று வாதாடினேன். தீர்ப்பென்னவோ படங்கள் படங்கள்தான் என்று கிடைத்தது. தோற்ற அணிக்குத் தலைவனாக இருந்ததில் வருத்தம் ஏதுமில்லை, சல்தாஹை!

அன்றைய பேச்சிலிருந்து ஒன்றைப் புரிந்துகொண்டேன். பார்வையாளர்களை பிரமிக்க வைத்து அந்த பிரமிப்பில் பேச்சை நகர்த்திச் செல்லும் உத்தி இன்னமும் காலாவதியாகவில்லை. பேச்சைத் துவங்கியதும் அதிகமாக புழக்கத்திலில்லாத விருத்தங்கள், திருப்புகழ், சித்தர் பாடல்கள் இவற்றிலிருந்து குறிப்புகள் எதுவுமில்லாமல் மனப்பாடமாக வரிகளைச்
சொல்லிக்காட்டி அதிலிருந்து ஒரு இழையைப் பிடித்துக்கொண்டு மெதுவாக பேச்சை
நகர்த்துவதை பெருவாரியான மக்கள் விரும்புகின்றார்கள்.

மேடைப்பேச்சினிடையே மக்களைக் கேள்விகள் கேட்டு ஆமோதிப்பையோ மறுப்பையோ
எதிர்பார்த்து அதிலிருந்து பேச்சை நகர்த்தும் உத்தி கைகொடுக்கவில்லை. கலந்தூடாட்டத்திற்கு (இண்டராக்ஷன்) வரவேற்பு இல்லை. அதாவது, மேடையில் இருக்கும்போது பேச்சாளன் சொல்வதைக் கேட்பதாகத்தான் மக்களின் சிந்தனை அடுக்கு உள்ளதேயன்றி பேச்சாளனின் கேள்விகளுக்கு பதிலளிப்பதில் பார்வையாளர்களுக்கு உவப்பில்லை.

ஓரளவிற்கு பேசவேண்டிய கருத்துகளை சொற்றொடர்களாக்கி மனதிற்குள் பதியவைத்துக்கொள்வது நல்லது. மேடைக்குச் சென்றபின் சொற்றொடர்களை உருவாக்கி முன்னேறிச் செல்கையில், அடுத்த கருத்தைச் சொல்ல வாக்கியத்தை அமைக்கும் சிந்தனை குறுக்கே மின்னல் கீற்றாகத் தோன்ற நாவழு (ஸ்லில் ஆப் தி டங்) உண்டாகின்றது. முந்தைய வாக்கியத்தில் நடிகர் திலகத்தைக் குறிப்பிட்டு சிறிய இடைவெளிக்குப் பின் மக்கள் திலகத்தைக் குறிப்பிடுகையில் நாவழு உண்டாகி நடிகர் திலகமென்றே சொல்ல நேர்ந்தது.
மேடைப் பயிற்சியின் காரணமாக அந்த வழுவால் குழப்பம் அடையாமல் மன்னிப்புக்
கேட்டுக்கொண்டு அடுத்த கருத்துக்குப் போக முடிந்தது, போதிய பயிற்சி மட்டும் இல்லையென்றால் அந்தக் குழப்பத்திற்குப் பின் பேசும் வாக்கியங்கள் அனைத்திலும் கவனக்குவியலாகி வேகம் தடைப்பட்டிருக்கும்.

பரவலாக அறியப்பட்ட செய்திகளையே திரும்பத் திரும்ப சொல்லிக்கொண்டிருந்தாலோ, நகைச்சுவை நிகழ்ச்சிகளின் மறுபதிப்பாக பேச்சு சென்றாலோ சிலரை மட்டுமே ஈர்க்க முடிகின்றதேயன்றி ஏதேனும் தகவல் அறிந்துகொள்ளவேண்டும் என்னும் நினைப்பிலிருபோரையும், தமிழ் ஆர்வலர்களையும் ஈர்க்கமுடியாது என்பது திட்டவட்டமாகப் புரிகின்றது. துணுக்குகளால் அந்த நேரத்திற்கு சிலரை சிரிக்கவைக்கலாம், ஆனால்,
பிரமிப்பை உண்டாக்க இயலாது. விவரம் அறிந்தவனின் பேச்சைத்தான் கேட்கிறோம்
என்னும் நினைப்பை பேச்சின் துவக்கத்திலேயே பார்வையாளர்களுக்கு அறிவிக்கவேண்டியது அவசியமாகின்றது.

மேற்சொன்னவை அனைத்தும் பட்டிமன்றப் பேச்சிற்கு மட்டுமே. வேறு சபைகளில், அதாவது, கருத்தரங்கம் போன்ற மேடைகளில் அவை முழுக்க அறிஞர்கள் நிறைந்திருக்கும்போது இந்த உத்திகள் கைகொடுக்காதென்றே எண்ணத் தோன்றுகின்றது. பண்டைத் தமிழிலக்கியங்களிலிருந்து வரிகளைச் சொல்லிக்காட்டி பேச்சை நகர்த்துவதை நல்ல வாசிப்பனுபவம் உள்ளவர்கள் ஏற்பதில்லை. வாசிப்பனுபவம் கொண்டவர்கள் அலங்காரங்களற்ற தெளிவான பேச்சுகளையே கேட்க விரும்புகின்றார்கள்.

மேடைப் பேச்சினை தமிழில் மூன்றாகப் பிரிக்கிறார்களாம். 1.ஆற்றொழுக்கு, 2.சிங்கநோக்கு, 3.பருந்தின் வீழ்வு.

ஆற்றொழுக்கு என்றால் சரளமாக எந்த விதமான தடைகளும் இல்லாமல் கருத்துகளை
சொல்லிச் செல்வது. இந்த வகையில் பேடைப் பேச்சினை அமைத்துக்கொள்வதே அறிஞர்கள் நிறைந்திருக்கும் சபைக்கு ஏற்றதாக இருக்கும். தேவையற்ற ஏற்ற இறக்கங்கள் இல்லாமல், நாடகத்தன்மை கலக்காமல், இடையில் நிறுத்தி பார்வையாளர்களுக்கு அவசியமற்ற எதிர்பார்ப்பை உண்டாக்காமல் சொல்லவந்ததை சொல்லிச் செல்வதே சிறந்தது.

பட்டிமன்றங்களுக்கு சிங்கநோக்கு ஏற்றதாக இருக்கும். சிங்கம் நடக்கும்போது சிறிது தூரம் நடந்து சென்றபின் தான் வந்த பாதையை திரும்பிப் பார்க்குமாம். கொஞ்சம் பேசிய பின், மீண்டும் ஒருமுறை தான் சொல்லியதை நினைவுகூர்வது நன்றாக இருக்கும். எங்களுக்கு பாடத்திட்டத்தில் இருந்த அண்ணாவின் பட்டமளிப்பு விழா உரையில் ஒவ்வொன்றாக விளக்கிச் சொல்லிய கருத்துகளை மீண்டும் ஒருமுறை (விளக்காமல்) சொல்லும் உத்தி கையாளப்பட்டதை நினைவுகூர்கிறேன். இப்படி திரும்பச் சொல்வது கற்றோர் சபையில் எத்தனை வரவேற்பைப் பெறும் என்பதை அறியேன். மாணவர்களிடையேயும்,
பேச்சாளனிடமிருந்து எதையாவது பெற்றுக்கொள்ளவேண்டும் என்ற எண்ணத்துடன்
பார்வையாளர்கள் இருக்கும்போதும் இந்த உத்தி செல்லுபடியாகலாம்.

பருந்தின் வீழ்வு, அதாவது உயரே எங்கு சுற்றித் திரிந்தாலும் கவனம் என்னவோ
சொல்லவந்த கருத்தின்மேல்தான். நீண்ட நேரம் உரையாற்றவேண்டிய அரசியல்
மேடைகளுக்கே இது இப்போதைக்கு சரியாகும் என எண்ணத் தோன்றுகிறது. குட்டிக்
கதைகள், தகவல்கள், நகைச்சுவை என்று விரித்துச் சென்று சொல்லவேண்டிய
கருத்தைச் சொல்லிவிடுவது. மேடைப் பேச்சுப் பயிற்சிகள் அளிக்கும் நண்பர்
ஒருமுறை சொன்னார், 'ஆசாத், எப்பொழுதெல்லாம் தலைப்பிலிருந்து விலகி
குட்டிக்கதைகள், துணுக்குகள் சொல்கிறாயோ அப்பொழுதெல்லாம் மட்டுமே
உன்னுடன் பார்வையாளர்கள் இருப்பார்கள்'. இந்தக் கருத்துடன் எனக்கு
முழுக்க உடன்பாடில்லையென்றாலும் அரசியல் மேடைகளில் இன்னமும் இந்த
உத்திகள்தானே கைகொடுத்துக்கொண்டிருக்கின்றன. கற்றவர்கள் சபையில்
மையக்கருத்தைவிட்டு பேச்சாளன் வெளியே போனாலே 'இந்த தென்னை மரத்தில்தான்
பசுமாட்டைக் கட்டுவார்களா' (நன்றி: ஆசிப்) என பக்கத்திலிருப்போர்களிடம்
ஆளாளுக்குக் கேட்பார்கள் என்றே தோன்றுகிறது.

அவையோரின் தன்மையை பேச்சாளன் அறிந்திருக்காவிடில் குழப்பம்தான். ஒரு
கல்லூரியில் தமிழ் பயிலும் மாணவர்கள் இருந்த அவையில் பேசியபோது கஜல்
மேற்கோள்கள் அவர்களுக்கு கூக்ளிக்களாகிப் பொரித்தெடுத்தன. புதுக்கவிதைகளிருந்து இரண்டொரு காதல் கவிதைகள் சொன்ன பிறகே மாணவர்களுடன் எனக்கு கலந்தூடாட்டம் உண்டானது. அன்று மட்டும் இன்னும் சில நிமிடங்களுக்கு கஜல்களைச் சொல்லியிருந்தால் மாணவர்கள் கைதட்டி உட்காரச் சொல்லியிருப்பார்கள்.

தெரிந்ததைப் பேச அழைத்தால் மட்டுமே பேசவேண்டும் என்பதை தனியாகக்
குறிப்பிடவேண்டியதில்லை. மேடைப் பேச்சாக இருந்தாலென்ன மேசைப் பேச்சாக
இருந்தாலென்ன நாம் அறிந்தவற்றை மேதாவித்தனங்காட்டாமல் பகிர்ந்துகொண்டால்
வாசிப்பனுபவம் உள்ளவர்கள் கேட்பார்கள், தேவைப்படும் மேடை அலங்காரங்களைச்
சேர்த்தால் வாசிப்பனுபவம் இல்லாதவர்கள் கேட்பார்கள், நகைச்சுவைத்
துணுக்ககளாக அள்ளித் தெளித்தால்...ஒருவேளை தொலைக்காட்சி
பட்டிமன்றத்திற்கு வாய்ப்புகள் வந்தாலும் வரலாம்.