எ வென்ஸ்டே, நண்பர் பிரகாஷும் , நண்பர் சுரேஷ் கண்ணனும் ஏற்கெனவே எழுதிவிட்டார்கள். ஆளை அடிக்கும் திரைத்தன வழமைகள் இல்லாமல் இயல்பாக விறுவிறுப்பை உண்டாக்கி, ஓரளவிற்கே கணிக்க இயலும்படியான முடிவை அமைத்து அறிவுஜீவியோ, சராசரித் திரை ரசிகனோ யார் பார்த்தாலும் பாராட்டும்படியான அமைப்பில் இருக்கும் படம்.
மிஸ்டர் பொதுஜனம் பொங்கி எழுந்தால் என்ன நடக்கும்? இப்படியும் நடக்கலாம். இதுதான் கதை.
எல்லாவிதமான முன்னேற்பாடுகளையும் செய்துகொண்டு, மும்பை காவல்துறைக்கு சவால்விட்டு தீவிரவாதிகளை விடுவிக்கச் சொல்லி மிரட்டி அதில் வெற்றியடைகிறார் நஸீருத்தீன் ஷா. அந்த வெற்றிக்குப் பிறகு நடக்கப்போவதை ஓரளவிற்கு ஊகிக்கமுடிந்தாலுமே, சுவாரசியம் குறையவில்லை.
படத்தில் நஸீருத்தீனுக்கு பாத்திரப் பெயர் கிடையாது. பெயர் சொல்வதான காட்சியில் 'இவரது பெயரைச் சொல்ல விரும்பவில்லை, ஏனெனில் பெயர் சொன்னால் அவரை மதத்துடன் தொடர்புபடுத்தி நீங்கள் பேசக்கூடும், பெயர் வேண்டாமே' என்னும் வசனத்தை ஒலிபரப்புகிறார்கள்.
நஸீருத்தீனின் உருது உச்சரிப்பு, தீவிரவாதிகளுக்கு சலாம் சொல்லும் பாணி, வீட்டார்களுடன் பேசும்போது உணவுவகை கீர் (பாயசம்) குறித்துப் பேசுவது, இப்படியான சிற்சில தெளித்தல்களில் அவரை முஸ்லீமாகக் காட்ட முயற்சி செய்திருக்கிறார்களோ என்னும் நினைப்பு எழுந்தாலுமே, வடக்கில் வாழ்பவரிடம் இவ்விதத் தன்மை இருப்பதனால் மட்டுமே அவரை முஸ்லிம் என்று சொல்லிவிடமுடியாது என்னும் நினைப்பும் கூடவே எழுகின்றது. அவர் சார்ந்திருக்கும் மதத்தைச் சொல்லமாட்டோம் என இயக்குநர் அறிவித்ததால் ஏற்பட்ட உந்துதலின் விளைவுதான் மேற்சொன்ன அனுமானமேயன்றி, படத்தின் மையக் கருத்தை இந்தச் சிற்றலை எந்தவிதத்திலும் மாற்றிவிடாது.
காவல்துறையை முக்கியமானவர்களாகவும், குழப்பமான முடிவெடுக்கும் நேரங்களில் அரசியல்வாதிகள் தங்கள் பொறுப்பை காவல்துறையினரின்மேல் சுமத்துவதாகவும் காட்சிகள் இருக்கின்றன. நெருக்கடியான நேரத்தில் ஆணையர் முதல்வருடன் தொலைபேசியில் பேசுகிறார்,
'அய்யா, அவன் பேச்சுவார்த்தைக்கு அழைக்கிறான். யாரேனும் ஒருவருடன்தான் பேசுவேன் என்கிறான். நீங்கள் நன்றாகப் பேசக்கூடியவர், அதிகாரமும் உங்கள் கையில், நீங்கள் அவனுடன் பேசுங்களேன்'
'ஆணையர் ராத்தோட், மேடைப் பேச்சென்பது வேறு தீவிரவாதியுடன் பேச்சுவார்த்தையென்பது வேறு, நீங்களே அவனுடன் பேசுங்கள்'
(பாஷன் தேனேமே அவுர் நெகோஷியேட் கர்னேமே ஃபரக் ஹை)
ஆழமான இந்த வசனத்தை எந்தவிதனான முகமாற்றங்களோ, தூக்கலான பின்னணி இசையோ, அட்டகாசச் சிரிப்போ, எள்ளல்லோ இல்லாமல் அரசியல்வாதி, அரசு அதிகாரி இவர்களிடையே நடக்கும் சாதாரண உரையாடலாக அமைத்துள்ளார்கள்.
இப்படி ஆழமான, உணர்வுமயமான பல உரையாடல்கள் மிகச் சாதாரணமாக இமைக்கும் நேரத்தில் வந்துபோகின்றன.
ஆணையர் கேட்கிறார்,
'நீ செத்துப்போயிட்டியானா பரவாயில்லையா'
'பரவாயில்லை'
'சரி, அப்ப அந்த பாம் இன்னும் பத்து நிமிஷத்துல கண்டுபிடிக்கப்படணும், போ'
பொதுவாக இந்திப் படங்களில் பாகிஸ்தானிய தீவிரவாதிகளைக் காட்டும்போது, யாரேனும் இந்திய முஸ்லிம் அதிகாரி அவரைத் தீர்த்துக்கட்டுவதாகவோ, பேச்சுவார்த்தை நடத்துவதாகவோ காட்சியமைப்பை வைத்து கொஞ்சம் மனவெழுச்சியை உண்டாக்குவார்கள். இங்கேயும் பாகிஸ்தானிய தீவிரவாதியை ஒரு முஸ்லிம் காவல்துறை அதிகாரி தீர்த்துக்கட்டுகிறார், ஆனால், மனவெழுச்சி வசனமெல்லாம் கிடையாது. தீவிரவாதியை அழைத்துச் செல்லும்போது அதிகாரியின் கழுத்திலிருக்கும் தாயத்து வெளியே இருக்கிறது, தீவிரவாதி அதனைப் பார்க்கிறான், அதிகாரி தாயத்தை தனது சட்டைக்குள் திணிக்கிறார், தீவிரவாதி கேட்கிறான்,
'உன் பெயர் என்ன?'
'அதனால் எந்த மாற்றமும் நிகழாது'
அத்துடன் முஸ்லிம் தீவிரவாதி - முஸ்லிம் காவல்துறையார் சமாசாரத்தை முடித்துவிட்டு அடுத்த கட்டத்திற்குப் போய்விடுகின்றார்கள்.
தீவிரவாதியைக் கொன்ற பிறகு ஒருஅதிகாரி இன்னொரு அதிகாரியைச் சுடுகின்றார். அது தடயம் உருவாக்குவதற்கான முயற்சி. சுடப்பட்டவர் கேட்கிறார்,
'சுடப்போறேன்னு மொதல்லயே சொல்லியிருக்கலாமில்ல'
'அதுக்கெல்லாம் நேரமில்ல, அங்க பார்'
துப்பாக்கிச் சண்டை நடந்த களத்தை நோக்கி தொலைகாட்சி நிருபர்கள் விரைந்துகொண்டிருக்கிறார்கள்.
இப்படியான சிறுசிறு ஆச்சரியங்களைத் தன்னுள் வைத்து விரியும் காட்சிகளால் மொத்தக்கதையும் விறுவிறுப்பாக சொல்லப்படுகின்றது.
இணையதளத்துக்குள் அத்துமீறி நுழைந்துபார்த்தாலே நஸீருத்தீனைப் பிடிக்கமுடியும் என்னும் நிலையில் காவல்துறை ஒரு ஹேக்கரை அழைத்து வருகிறது. 'யே பச்சா கோன் ஹை (இந்தப் பையன் யாரு)' என்று கேட்கிறார் ஆணையர், ஆனால் அவனோ அதை லட்சியம் செய்யாமல், காவல்துறையினர் உபயோகிக்கும் செல்பேசி, கணினி எல்லாம் பழையன என்று தூக்கிப்போட்டு தனது மடிக்கணினியைத் திறந்து ஆட்டத்தைத் துவங்கும்போது, 'சார், ஐயாம் ட்ராப்அவுட் பை சாய்ஸ்' என்கிறான்.
அனுபம் கேரை திரையில் ஓரிருவினாடிகள் அசைத்துப் பார்த்த இவர் பெயரைத் தெரிந்துகொள்ளவேண்டும்.
காவல்துறையை ஆட்டிப்படைத்து தீவிரவாதிகளை விடுவிக்க முயற்சி செய்யும் நஸீருத்தீனைக் கண்டுபிடிக்கும் போராட்டம் தீவிரவாதிகளின் விடுதலை இரண்டுமாகச் சேர்ந்து ஒரு குடும்பஸ்தர், ஒரு தொலைக்காட்சி நிருபர், ஒரு அரசியல்வாதி, ஒரு ஆணையர் இவர்களின் ஒருநாள் நடவடிக்கைகளை அப்படியே புரட்டிப் போடுன்றது.
நடிப்பு - திரை ஆளுமை என்ற கோணத்தில் பார்த்தால், நஸீருத்தின் ஷா, அனுபம் கேர் என்னும் இரண்டு நடிகர்களுக்கிடையே நடக்கும் போட்டியாகவே இந்தப் படம் செல்கின்றது.
இனிமேல் மாதூர் பண்டார்க்கர் படம் எடுக்கும்போது கொங்கணா சென்னுக்குப் பதிலாக தொலைக்காட்சி நிருபராக வரும் தீபல் ஷாவை நடிக்கவைக்கக்கூடும், அம்மணி கல் யுக் தொடர்பான தனது ஆடைக்குறைப்பு சமாசாரங்களிலிருந்து விலகத் தயாராக இருந்தாரென்றால்.
அன்புடன்
ஆசாத்
மிஸ்டர் பொதுஜனம் பொங்கி எழுந்தால் என்ன நடக்கும்? இப்படியும் நடக்கலாம். இதுதான் கதை.
எல்லாவிதமான முன்னேற்பாடுகளையும் செய்துகொண்டு, மும்பை காவல்துறைக்கு சவால்விட்டு தீவிரவாதிகளை விடுவிக்கச் சொல்லி மிரட்டி அதில் வெற்றியடைகிறார் நஸீருத்தீன் ஷா. அந்த வெற்றிக்குப் பிறகு நடக்கப்போவதை ஓரளவிற்கு ஊகிக்கமுடிந்தாலுமே, சுவாரசியம் குறையவில்லை.
படத்தில் நஸீருத்தீனுக்கு பாத்திரப் பெயர் கிடையாது. பெயர் சொல்வதான காட்சியில் 'இவரது பெயரைச் சொல்ல விரும்பவில்லை, ஏனெனில் பெயர் சொன்னால் அவரை மதத்துடன் தொடர்புபடுத்தி நீங்கள் பேசக்கூடும், பெயர் வேண்டாமே' என்னும் வசனத்தை ஒலிபரப்புகிறார்கள்.
நஸீருத்தீனின் உருது உச்சரிப்பு, தீவிரவாதிகளுக்கு சலாம் சொல்லும் பாணி, வீட்டார்களுடன் பேசும்போது உணவுவகை கீர் (பாயசம்) குறித்துப் பேசுவது, இப்படியான சிற்சில தெளித்தல்களில் அவரை முஸ்லீமாகக் காட்ட முயற்சி செய்திருக்கிறார்களோ என்னும் நினைப்பு எழுந்தாலுமே, வடக்கில் வாழ்பவரிடம் இவ்விதத் தன்மை இருப்பதனால் மட்டுமே அவரை முஸ்லிம் என்று சொல்லிவிடமுடியாது என்னும் நினைப்பும் கூடவே எழுகின்றது. அவர் சார்ந்திருக்கும் மதத்தைச் சொல்லமாட்டோம் என இயக்குநர் அறிவித்ததால் ஏற்பட்ட உந்துதலின் விளைவுதான் மேற்சொன்ன அனுமானமேயன்றி, படத்தின் மையக் கருத்தை இந்தச் சிற்றலை எந்தவிதத்திலும் மாற்றிவிடாது.
காவல்துறையை முக்கியமானவர்களாகவும், குழப்பமான முடிவெடுக்கும் நேரங்களில் அரசியல்வாதிகள் தங்கள் பொறுப்பை காவல்துறையினரின்மேல் சுமத்துவதாகவும் காட்சிகள் இருக்கின்றன. நெருக்கடியான நேரத்தில் ஆணையர் முதல்வருடன் தொலைபேசியில் பேசுகிறார்,
'அய்யா, அவன் பேச்சுவார்த்தைக்கு அழைக்கிறான். யாரேனும் ஒருவருடன்தான் பேசுவேன் என்கிறான். நீங்கள் நன்றாகப் பேசக்கூடியவர், அதிகாரமும் உங்கள் கையில், நீங்கள் அவனுடன் பேசுங்களேன்'
'ஆணையர் ராத்தோட், மேடைப் பேச்சென்பது வேறு தீவிரவாதியுடன் பேச்சுவார்த்தையென்பது வேறு, நீங்களே அவனுடன் பேசுங்கள்'
(பாஷன் தேனேமே அவுர் நெகோஷியேட் கர்னேமே ஃபரக் ஹை)
ஆழமான இந்த வசனத்தை எந்தவிதனான முகமாற்றங்களோ, தூக்கலான பின்னணி இசையோ, அட்டகாசச் சிரிப்போ, எள்ளல்லோ இல்லாமல் அரசியல்வாதி, அரசு அதிகாரி இவர்களிடையே நடக்கும் சாதாரண உரையாடலாக அமைத்துள்ளார்கள்.
இப்படி ஆழமான, உணர்வுமயமான பல உரையாடல்கள் மிகச் சாதாரணமாக இமைக்கும் நேரத்தில் வந்துபோகின்றன.
ஆணையர் கேட்கிறார்,
'நீ செத்துப்போயிட்டியானா பரவாயில்லையா'
'பரவாயில்லை'
'சரி, அப்ப அந்த பாம் இன்னும் பத்து நிமிஷத்துல கண்டுபிடிக்கப்படணும், போ'
பொதுவாக இந்திப் படங்களில் பாகிஸ்தானிய தீவிரவாதிகளைக் காட்டும்போது, யாரேனும் இந்திய முஸ்லிம் அதிகாரி அவரைத் தீர்த்துக்கட்டுவதாகவோ, பேச்சுவார்த்தை நடத்துவதாகவோ காட்சியமைப்பை வைத்து கொஞ்சம் மனவெழுச்சியை உண்டாக்குவார்கள். இங்கேயும் பாகிஸ்தானிய தீவிரவாதியை ஒரு முஸ்லிம் காவல்துறை அதிகாரி தீர்த்துக்கட்டுகிறார், ஆனால், மனவெழுச்சி வசனமெல்லாம் கிடையாது. தீவிரவாதியை அழைத்துச் செல்லும்போது அதிகாரியின் கழுத்திலிருக்கும் தாயத்து வெளியே இருக்கிறது, தீவிரவாதி அதனைப் பார்க்கிறான், அதிகாரி தாயத்தை தனது சட்டைக்குள் திணிக்கிறார், தீவிரவாதி கேட்கிறான்,
'உன் பெயர் என்ன?'
'அதனால் எந்த மாற்றமும் நிகழாது'
அத்துடன் முஸ்லிம் தீவிரவாதி - முஸ்லிம் காவல்துறையார் சமாசாரத்தை முடித்துவிட்டு அடுத்த கட்டத்திற்குப் போய்விடுகின்றார்கள்.
தீவிரவாதியைக் கொன்ற பிறகு ஒருஅதிகாரி இன்னொரு அதிகாரியைச் சுடுகின்றார். அது தடயம் உருவாக்குவதற்கான முயற்சி. சுடப்பட்டவர் கேட்கிறார்,
'சுடப்போறேன்னு மொதல்லயே சொல்லியிருக்கலாமில்ல'
'அதுக்கெல்லாம் நேரமில்ல, அங்க பார்'
துப்பாக்கிச் சண்டை நடந்த களத்தை நோக்கி தொலைகாட்சி நிருபர்கள் விரைந்துகொண்டிருக்கிறார்கள்.
இப்படியான சிறுசிறு ஆச்சரியங்களைத் தன்னுள் வைத்து விரியும் காட்சிகளால் மொத்தக்கதையும் விறுவிறுப்பாக சொல்லப்படுகின்றது.
இணையதளத்துக்குள் அத்துமீறி நுழைந்துபார்த்தாலே நஸீருத்தீனைப் பிடிக்கமுடியும் என்னும் நிலையில் காவல்துறை ஒரு ஹேக்கரை அழைத்து வருகிறது. 'யே பச்சா கோன் ஹை (இந்தப் பையன் யாரு)' என்று கேட்கிறார் ஆணையர், ஆனால் அவனோ அதை லட்சியம் செய்யாமல், காவல்துறையினர் உபயோகிக்கும் செல்பேசி, கணினி எல்லாம் பழையன என்று தூக்கிப்போட்டு தனது மடிக்கணினியைத் திறந்து ஆட்டத்தைத் துவங்கும்போது, 'சார், ஐயாம் ட்ராப்அவுட் பை சாய்ஸ்' என்கிறான்.
அனுபம் கேரை திரையில் ஓரிருவினாடிகள் அசைத்துப் பார்த்த இவர் பெயரைத் தெரிந்துகொள்ளவேண்டும்.
காவல்துறையை ஆட்டிப்படைத்து தீவிரவாதிகளை விடுவிக்க முயற்சி செய்யும் நஸீருத்தீனைக் கண்டுபிடிக்கும் போராட்டம் தீவிரவாதிகளின் விடுதலை இரண்டுமாகச் சேர்ந்து ஒரு குடும்பஸ்தர், ஒரு தொலைக்காட்சி நிருபர், ஒரு அரசியல்வாதி, ஒரு ஆணையர் இவர்களின் ஒருநாள் நடவடிக்கைகளை அப்படியே புரட்டிப் போடுன்றது.
நடிப்பு - திரை ஆளுமை என்ற கோணத்தில் பார்த்தால், நஸீருத்தின் ஷா, அனுபம் கேர் என்னும் இரண்டு நடிகர்களுக்கிடையே நடக்கும் போட்டியாகவே இந்தப் படம் செல்கின்றது.
இனிமேல் மாதூர் பண்டார்க்கர் படம் எடுக்கும்போது கொங்கணா சென்னுக்குப் பதிலாக தொலைக்காட்சி நிருபராக வரும் தீபல் ஷாவை நடிக்கவைக்கக்கூடும், அம்மணி கல் யுக் தொடர்பான தனது ஆடைக்குறைப்பு சமாசாரங்களிலிருந்து விலகத் தயாராக இருந்தாரென்றால்.
அன்புடன்
ஆசாத்
Comments
அந்த hacker பையனைப் பற்றி எழுத வேண்டுமென்றிருந்தது என் பதிவில் விட்டுப் போய்வீட்டது. இறுக்கமான படம் சற்றே தளர்வது அந்த சொற்ப நகைச்சுவையால் மாத்திரமே.
இந்தி வசனங்ககளில் உள்ள நுணுக்கங்களை உங்களைப் போன்றவர்கள்தான் எழுத முடியும். ஆங்கில துணையெழுத்துக்களுடன் படம் பார்த்த நான் எழுத முடியாது. :-)
துவக்கத்தில் காவல்நிலையத்தில் நிகழும் ஓரிரு நகைஇசுவைக் கொத்துகளும் கடைசிக் காட்சி நகைச்சுவையுமே சிரிப்பிற்கென, அதுவும் கதையுடன் ஒட்டி.
அன்புடன்
ஆசாத்