ஒரு தீவிரவாதி தீவிரவாதத்தில்தான் குறியாக இருக்கவேண்டுமே தவிர காதலிக்கக்கூடாது. இதுதான் படத்தின் மையக் கருத்து. தில்ஸே, மிஷன் கஷ்மீர், ஃபனா வகையறாக்களில் ஏற்கெனவே வந்து ரசிகனுக்கு பழசாகிப்போன கதைதான், பலர் எழுதி ஓடி ஓய்ந்துபோன இதுபோன்ற கதைக்கருவில் புதிதாக ஏதாவது சொல்கிறார்களா என்று பொறுமையாக அமர்ந்து படம் முழுக்கப் பார்த்ததில் நேரம்தான் வீணானது. அரங்கிறகுச் சென்று பார்த்ததால், தேவையற்று நீளும் காட்சிகளை ஓட்ட இயலாமல் அதற்கு பதிலாக சரியாகப் பொரியாத சோளப்பொறிகளில் அடர்ந்திருக்கும் உப்பையும் காரத்தையும் நறுக்கெனக் கடித்துச் சுவைத்து ரசிக்கவேண்டியதாகிப் போனது. எனது பார்வையில் இது ஏமாற்றத்தைத் தந்த படம். தீவிரவாதம், இஸ்லாம், காதல் இவற்றின் கலவையை தேர்ந்த எழுத்தாளரிடம் தந்தால் திரைத்தன மசாலா சேர்த்தாலும் சேர்க்காவிட்டாலும் குறைந்தபக்கமாக சர்ச்சைக்குறிய பல விவரங்களை அடுக்கித் தள்ளி பாமர ரசிகனோ, உலகப்பட ரசிகனோ யாராக இருந்தாலும் கொஞ்சமேனும் அவர்களை யோசிக்கவைக்கலாம். இந்தியா, பாகிஸ்தான், ஆப்கானிஸ்தான் என மூன்று வெவ்வேறு நாட்டினர் முதன்மைக் கதாபாத்திரங்களாக அமைந்து வீடுகட்டி அடிக்கவேண்டிய வசனங்களை...