சித்திரம் பேசுதடி - புத்தகம் குறித்த எண்ணங்கள்

சித்திரம் பேசுதடி - புத்தகம் குறித்த எண்ணங்கள்

ராயர் காப்பி க்ளப் நண்பர்களுடன்1 தியோடர் பாஸ்கரன் அய்யாவின் கருத்துப் பரிமாற்றங்களை ஒருமுறை நேரில் கேட்டிருக்கிறேன். பிறகு அய்யாவை சந்தித்தது சென்னை புத்தகக் கண்காட்சியில். அவரது சித்திரம் பேசுதடியை வாங்கி அவரிடம் கையெழுத்தையும் பெற்றுக்கொண்டேன். கருப்பு வெள்ளையில் என்.எஸ்.கே. - டி.ஏ.மதுரம் நகைச்சுவைக் காட்சியை அட்டையாகக்கொண்டு 1934முதல் 2003வரையில் எழுதப்பட்ட பல கட்டுரைகளின் தொகுப்பு. அனைத்து கட்டுரைகளும் தமிழ்த் திரைப்படங்கள் தொடர்பானவை. தமிழகத்தில் வெகுஜன கேளிக்கைச் சாதனமாக திரைப்படங்கள் உருவானதை எழுத்தாளர்கள் எப்படி அணுகினார்கள் என்பதை தமிழ் வாசகர்களுக்கு உணர்த்துவதே தொகுப்பின் நோக்கம் என முன்னுரையில் குறிப்பிட்டிருக்கிறார்.

நோக்கம் நன்றாக நிறைவேறியிருக்கிறது.

தமிழ்த் திரைப்படங்கள் கீழ்த்தட்டு மக்களின் ரசனைக்காக எடுக்கப்படுபவை என்னும் நினைப்பால், சில காலங்கள் திரைப்படங்களின் வளர்ச்சி குறித்தோ, தாக்கங்கள் குறித்தோ மேல்தட்டு மக்கள் அக்கறையேதும் கொண்டிருக்கவில்லை. 1916முதல் 1931வரையில் தமிழ்ப் பத்திரிகையாளர்கள் மௌனப் படங்களின் வரவைக் கண்டுகொண்டதாகத் தெரியவில்லை என முன்னுரையில் குறிப்பிடுகிறார்.

இசை, நாட்டியம் போன்ற நுண்கலை குறித்து எழுதுவோர் திரைப்பட ரசனையை வளர்த்துக்கொள்வதை அவசியமற்றதாக நினைத்திருக்கிறார்கள். திரைப்படம் தொடர்பாக மக்களின் கருத்தைக் கேட்டறிவதற்காக பிரிட்டிஷ் அரசால் 1927இல் இண்டியன் சினிமேட்டோக்ராஃப் கமிட்டி அமைக்கப்பட்டு 4325பேருக்கு கேள்விப் படிவங்கள் அனுப்பப்பட்டிருக்கின்றன. அவற்றில் 320 படிவங்களே பதிலுடன் திருப்பி அனுப்பப்பட்டிருக்கின்றன. இந்தக் குழு சந்தித்துப் பேசிய முக்கியப் புள்ளிகள் அனைவரும் திரைப்படங்களின் தரம் மிகக் குறைவாக இருப்பதாகக் கூறியிருக்கிறார்கள். மேலும், கலாசாரம் அற்றவர்களே திரையரங்கங்களில் கூடுகின்றார்கள் என்னும் பெரிய குற்றச்சாட்டையும் முன்வைத்திருக்கிறார்கள்.

எண்பதாண்டுகளுக்கு முன்பிருந்தே இத்தகைய தாக்குதல்களைத் தாங்கத் துவங்கி மெதுவாக எப்படி தனது எல்லைகளை தமிழ்த் திரை விரித்துக்கொண்டது என்பதை புத்தகத்தின் உள்ளே செல்லச்செல்ல விளங்கிக்கொள்ள முடிகிறது.

1927இல் இந்த நிலையைச் சந்தித்த திரை உலகின் மேல் எழுத்தாளர்களின் கவனம் திரும்புவதற்கு முக்கியமான நிகழ்வாக இருந்தது சாஸ்திரீய சங்கீதக் கலைஞர்களின் திரைப் பிரவேசம் என்கிறார். பாபநாசம் சிவன், தண்டபாணி தேசிகர், எம்.எஸ். சுப்புலட்சுமி போன்ற இசை மேதைகள் பலரும் திரைத்துறைக்குள் நுழைந்ததும் திரைப்படம் குறித்து எழுத முன்வராவிட்டாலும் தங்களுக்குப் பரிச்சயமான கலை குறித்து எழுதிட எழுத்தாளர்கள் முன்வந்ததில், தமிழ்த் திரை, அவர்களின் கவனத்தை ஈர்த்திருக்கிறது. பிறகு, இந்திய விடுதலைப் போராட்டத்தில் ஒரு ஊடகமாக திரைப்படங்கள் உருவாகத் துவங்கியதும் அதன் வளர்ச்சி யாராலும் உதாசீனப்படுத்த முடியாததாக நிலைத்திருக்கிறது.

புத்தகத்தின் கடைசிப் பகுதியில் 1970முதல் 2003வரையிலான காலகட்டத்தில் எழுதப்பட்டு இந்தத் தொகுப்பில் இடம்பெற்றிருக்கும் கட்டுரைகளின் ஆசிரியர்கள் ஜெயகாந்தன், எஸ்.ஆல்பெர்ட் (இவர் யாரென அறியேன்), ப.கங்கைகொண்டான் (கேள்விப்பட்ட பெயர், மற்ற விவரங்கள் அறியேன்), ந.முத்துசாமி, சுந்தர ராமசாமி, அறந்தை நாராயணன், சாரு நிவேதா, வெங்கடேஷ் சக்கரவர்த்தி (இவரையும் அறியேன்), ஞாநி, எம்.சிவகுமார் (அறியேன் அய்யா), திலகவதி, அசோகமித்ரன், அம்ஷன் குமார், குட்டி (அறியேன்), வண்ணநிலவன், குட்டி ரேவதி, பாமரன்.

வண்ணநிலவனின் கட்டுரை ஒரு சிறிய 'மேக்கிங் ஆஃப் அவள் அப்படித்தான்.' படத்தில் இடம்பெறும் 'பன்னீர் புஷ்பங்களே' பாடலுக்கான மெட்டின் ஒலிப்பேழையை ருத்ரையா வண்ணநிலவனிடம் தந்து பாடல் எழுதிக் கேட்க, நாள் முழுதும் அதைக் கேட்ட பின்னும் தத்தகாரத்துக்கு ஒருவரியும் தோன்றாமல் அவர் கைவிட்டுவிட, பிறகு இதன் வரிகளை கங்கை அமரன் எழுதியது செய்தி.

பக்திப் படம், குடும்பப் படம் இவை இரண்டினை மட்டுமே மையக் கருத்தாகக்கொண்டு இயங்கிவந்த தமிழ்த் திரை, குடும்பப் படங்களின் வாரிசாக காதல் படங்களைத் தன்னுள் வளர்த்திருப்பதாக எழுதும் அம்ஷன் குமார், நமது கலாசாரம் தீவிரத்துடன் வணிக மயமாக்கப்பட்டிருப்பதைக் குறிப்பிடுகிறார். 'காதலுக்கு மரியாதை'யை ஏற்றுக்கொள்ளவேண்டும் என நகைச்சுவையாக முடிக்கப்பட்டிருக்கும் இக்கட்டுரை 1999 அக்டோபரில் கணையாழியில் வெளியாகியிருக்கிறது.

தமிழ்த் திரையில் பெண்களின் சித்தரிப்பு குறித்துப் பேசுகிறது அசோகமித்ரனின் கட்டுரை. பெண்ணின் பெருமைக்கு முக்கியத்துவம் கொடுத்த 1950-1959வரையிலான படங்கள் குறித்து பேசும்போது, எம்.ஜி.ஆர். கதாநாயகனாக நடித்தும் படத்தின் பெயரில் கதாநாயகிக்கு முக்கியத்துவம் இருப்பதை அவரது ரசிகர்கள் ஒப்புக்கொள்வார்கள், ஏனென்றால், இப்படத்தில் சாவித்திரியின் பாத்திரப்படைப்பு அப்படிப்பட்டது என்கிறார். திரைப்படம் மகாதேவி2. புதிய பாதை, அக்னி சாட்சி, மௌனராகம் இப்படியாக பல படங்களில் பெண்ணின் பெருமை பேசும் பாத்திரங்களை இக்கட்டுரை தொட்டுச் செல்கிறது.

வாலி + வைரமுத்து = ஆபாசம் என்னும் பாமரனின் நூலுக்கு முன்னுரையான கட்டுரையில் திலகவதி தமிழ்த் திரைப் பாடல் வரிகளைக் கிழிகிழியெனக் கிழித்திருக்கிறார். எம்.ஜி.ஆரையும் விட்டுவைக்கவில்லை. அவரது ஆடவாங்க அண்ணாத்தேயும், பாரப்பா பழனியப்பாவும்கூட3 பட்டியலில் இடம்பெற்றிருக்கின்றன என்றால் மற்றவற்றை ஊகித்துக்கொள்ளுங்கள். இவை பெண்கள் மீதான பாலியல் ரீதியான தாக்குதலின் துவக்கம், கலாசாரக் கற்பழிப்பு என ஒரு பிடிபிடித்திருக்கிறார். ஆறுதலாக தூங்காதே தம்பி தூங்காதேயையும் இன்னும் சில பாடல்களையும் குறிப்பிடப்பட்டு இவை நல்ல மனமாற்றத்தை உண்டாக்கும் பாடல்கள் என்கிறார்.

1939இல் ஜகன்மோகினியில் ஜி.ஆர். என்பவர் எழுதியிருக்கும் கட்டுரையில் திரையில் காட்டப்படும் காட்சிகளில் புகைபிடிக்கும் பழக்கத்தின் மீதான மோகம் ஏன் என்னும் கேள்வி ஒலிக்கிறது. சிகெரெட்டிற்கும் தமிழ்த் திரைக்குமான தொடர்பு இன்று நேற்றல்ல; அது எண்பதாண்டுப் பழக்கம் என்பது புலனாகிறது.

சதி சுலோசனாவை இயக்கிய அனுபவங்களை ப.சம்மந்த முதலியார் 1938இல் பகிர்ந்துகொண்ட கட்டுரை, திரை உலகில் கொஞ்சமேனும் ஆர்வமிருப்பவர்களும் அவசியம் படிக்கவேண்டிய ஒன்று. ஒலிப்பதிவு, அரங்க அமைப்புகள், நடனம், பின்னணிப் பாடல்கள், பாடல் பதிவாகாமல் போனதால் வருந்தும் நடிகை, ஒப்பந்தத்தில் கையெழுத்திட்ட கதாநாயகன் கதாநாயகி படத்திலிருந்து விலகுவதால் உண்டாகும் பிரச்சனைகள், என பல தளங்களைத் தொட்டுச் செல்லும் பெரிய கட்டுரை.

1960இல் வெங்கட் சாமிநாதன் எழுதிய பாலையும் வாழையும் என்னும் கட்டுரையிலிருந்து ஒரு பகுதி எடுத்து பிரசுரிக்கப்பட்டிருக்கிறது. இந்தியத் திரை உலகில் புரட்சியை விளைவித்த படமான பதேர் பாஞ்சாலி (சத்யஜித் ராய்) சென்னையில் இரண்டே நாள்கள் மட்டும் ஓடியதைக் குறிப்பிட்டு இந்த அளவில்தான் நம்மை வளர்த்திருக்கும் ரசனை இருப்பதைச் சாடியிருக்கிறார். சத்யஜித் ராயைத் தமிழர்களால் ரசிக்க முடியாது என்று எங்கோ ஜெயகாந்தன் குறிப்பிட்டிருப்பதும் நினைவுக்கு வருகிறது.

மரகதம் (இலங்கை) இதழில் 1961இல் கா.சிவத்தம்பி பட்டுக்கோட்டையார் குறித்து அதிகமாக எழுதியிருக்கும் கட்டுரையில் திரைக் கவிஞர்களை நான்காகப் பிரித்து சிறிது அல்சியிருக்கிறார். கம்பதாசன், கண்ணதாசன், குயிலன், சுரதா இவர்களை முதன்மையாக வைக்கும் கா.சிவத்தம்பி, மனதை ஈர்க்கும் இளங்கவிஞர்கள் என மூவரைக் குறிப்பிடுகிறார், அவர்களுள் ஒருவர் ஜெயகாந்தன். கட்டுரையின் தலைப்பு திரை வளர்த்த கவிதை.

இடையே திரைப்பாடல்களில் இருக்கும் எதுகை மோனை சந்தங்களை அலசும் கட்டுரை ஒன்றும் இடம்பெற்றிருக்கிறது. இந்த நூற்றாண்டில் தோன்றிய சிறந்த கவிதைகளின் தொகுதியில் சில திரைப் பாடல்களும் இடம் மெற்றிருக்கும் என்பதில் ஐயமில்லை என்று உறுதியாகச் சொல்லி முடியும் இக்கட்டுரை, 1968இல் செல்வம் என்பவரால் எழுதப்பட்டிருக்கிறது.

அதே வருடத்தில், 'நான் கடைசியாகப் பார்த்த படம் ஆர்ய மாலா' எனத் துவங்கி சுத்தானந்த பாரதியவர்கள் தனது எண்ணங்களை பொம்மையில் பகிர்ந்திருக்கிறார். காம உணர்ச்சிப் படங்கள் கலையுலகைப் பற்றிக்கொண்டன என வருத்தம் தொனிக்க எழுதியிருக்கும் அவர், காலை ஐந்து மணிமுதல் எட்டு மணிவரையில் ஏன் ஒரு திரைக்காட்சி வைக்கக்கூடாது, தூங்குமூஞ்சிகள் சிலர் சினிமா என்றால் விழித்துக்கொள்வார்களே என்னும் நகைச்சுவையுடன் மிகவும் சுருக்கமாகக் கட்டுரையை முடித்திருக்கிறார்.

பெரியார், இராஜாஜி, சிலம்புச் செல்வர் ஆகியோரின் கட்டுரைகளும் உள்ளன.

தமிழ்த் திரையின் வரலாறு குறித்தும், அதன் அந்தக்கால பின்புலங்கள் குறித்தும் தெரிந்துகொள்ள நினைப்போர் அவசியம் படிக்கவேண்டிய கட்டுரைத் தொகுப்பு இது. எண்பதாண்டுகால வரலாறு எழுத்தாளர்களின் பார்வையில் அவரவர் கோணத்தில் பகுதி பகுதியாக எழுதப்பட்டிருக்கிறது. இந்த அரிய கட்டுரைகளைத் தேடிப் பிடித்து தொகுத்துத் தந்திருக்கும் தியோடர் பாஸ்கரன் அய்யா பாராட்டுக்குறியவர்.

எனது புத்தக அலமாரியில் ஏற்கெனெவே இருக்கும் திரை தொடர்பான தமிழ்ப் புத்தகங்கள்,
தமிழ் சினிமாவின் கதை (அறந்தை நாராயணன்)
உலக சினிமா (எஸ்.ரா.)
நானும் இந்த நூற்றாண்டும் (வாலி)
மெல்லிசை மன்னர் எம்.எஸ்.வி. (ராணி மைந்தன்)
திரைக்கதை எழுதுவது எப்படி? (சுஜாதா)
இவற்றுடன்,
சமீபத்தில் படித்த சித்திரம் பேசுதடியும் சேர்கிறது.

அன்புடன்
ஆசாத்

1-நண்பர்கள்:
முருகனார், பாரா, பிரகாஷ், வெங்கடேஷ், சேவியர்.

2-மகாதேவி:
சக்கரவர்த்தித் திருமகள், அடிமைப் பெண், பெரிய இடத்துப்பெண், அரசிளங்குமரி, மந்திரி குமாரி, தாய்க்குப் பின் தாரம் இப்படிச் சில படங்கள் (எம்.ஜி.ஆர். நடித்த) பெயர்களில் பெண் பாத்திரங்களை முன்னிறுத்தியிருக்கின்றன. ஆனாலும், அசோகமித்ரன் குறிப்பிட்டிருப்பதுபோல் மகாதேவியில் மட்டுமே கதையமைப்பில் நாயகனையும் மிஞ்சும் முக்கியத்துவமுள்ள நாயகி.

3-எம்.ஜி.ஆர். பாடல்கள்:
திலகவதி அம்மையார் குறிப்பிடும் இரண்டு எம்.ஜி.ஆர். பாடல்களும் அவர் சொல்கின்ற 'பாலியல் ரீதியான தாக்குதலின் துவக்கம்' என்கிற குற்றச்சாட்டுக்கு உட்படாது என்பது நான் கொண்டிருக்கும் மாற்றுக் கருத்து.

ஆடவாங்க அண்ணாத்தே (சக்கரவர்த்தித் திருமகள்) நடனப் போட்டிக்கான பாடல். பெண் பாத்திரம் (ஈ.வி.சரோஜா) ஆடிக்காட்டி, நாயகனை போட்டிக்கு அழைப்பதான பாடல். நாயகன் பாடும் வரிகளில் பெண்ணை கேவலப்படுவதான அமைப்பு கிடையாது.

பாரப்பா பழனியப்பா (பெரிய இடத்துப் பெண்) கிராமத்திலிருந்து நகரத்திற்கு வந்த நாயகனின் மனதைப் பிரதிபலிக்கும் பாடல். அப்பாடலில் அடுப்பூதும் பெண்கள் அச்சடித்த காகிதத்தைச் சுமப்பதான வரிகள்தான் பெண்ணைப் பற்றிய வரிகள், மற்ற வரிகள் பட்டணம் குறித்தே பேசும்.