முதலில் ஆசிப் அழைத்தபோது மறுத்தேன். 'பட்டிமன்றத்தில் பேசுகிறீர்களா?' என்றபோது இப்போதைக்கு அதிலெல்லாம் ஆர்வமற்றவனாக இருக்கிறேன் என்று சொல்லி 'வேண்டாமே' என்றேன், பிறகு இரண்டொரு நாள் கழித்து பேசினால் என்னவென்று தோன்றியது, 'சரி நான் பேசுகிறேன், நீங்களும் பேசுங்கள்' என்றேன். அவர் பேச இயலாதென்றும் என்னை மட்டும் பேசுமாறும் பணித்தார். 'திரைப்படங்கள் படமா? பாடமா?' என்னும் வாதாடுகளத்தில் பாடங்களே என்று வாதாடினேன். தீர்ப்பென்னவோ படங்கள் படங்கள்தான் என்று கிடைத்தது. தோற்ற அணிக்குத் தலைவனாக இருந்ததில் வருத்தம் ஏதுமில்லை, சல்தாஹை! அன்றைய பேச்சிலிருந்து ஒன்றைப் புரிந்துகொண்டேன். பார்வையாளர்களை பிரமிக்க வைத்து அந்த பிரமிப்பில் பேச்சை நகர்த்திச் செல்லும் உத்தி இன்னமும் காலாவதியாகவில்லை. பேச்சைத் துவங்கியதும் அதிகமாக புழக்கத்திலில்லாத விருத்தங்கள், திருப்புகழ், சித்தர் பாடல்கள் இவற்றிலிருந்து குறிப்புகள் எதுவுமில்லாமல் மனப்பாடமாக வரிகளைச் சொல்லிக்காட்டி அதிலிருந்து ஒரு இழையைப் பிடித்துக்கொண்டு மெதுவாக பேச்சை நகர்த்துவதை பெருவாரியான மக்கள் விரும்புகின்றார்கள். மேடைப்பேச...